extintos básicos, un libro sobre a memoria da infancia na meira do morrazo do autor: os grosos muros de pedra do colexio de curas de vigo na atmosfera seca da posguerra; as rosas da casa da avoa e dos romanos perto da illa de sanmertolameu; os xogos no xardín de dona carmela e do señor ribas a quen o autor acompañaba en lenta camiñada a tomar os vasos ás beiras da praia; as paseatas pola ponte do río da laxe, na chamada rota do colesterol; o quentor cordial do namoricar primeiro, nun recuncho detrás do palco da orquestra que ficaba disimulado polas ponlas baixa dunha mimosa; o divertido acontecer de laureano o da droguería e do ficus da caixa de aforros; as nogueiras da casa grande do tataravó; as doces enfermidades da nenez, arroladas polos loureiros que danzaban recortados no lonxe pardo ou nun ceo de nubes brancas; os días da vendima na casa do tío pedro; as hedras do eido de don mario; as cereixas da consulta de dona clara... extintos básicos é un breve tratado de botánica sentimental, de busca do soño perdido no recuncho fluvial das follas tenras dunha nogueira, un xeito de agocharse na frescura da sombra dos loureiros e poñerse alí a axexar o mundo. flores e árbores coa súa simboloxía sentimental: a hedra e a amizade; a gardenia a flor do bolero, a madreselva a do tango; o cheiro doméstico da ruda, no territorio íntimo da nai; o arrecender da resina, misterioso, esencial, capaz por si só de suxerir a esperanza de que existan xardíns eternos, perdidos en calquera inmensidade. libro singular, cheo de aromas, olores, arrecendos, fermosamente escrito, coa estirpe e o celme da lingua familiar.